يک تجربه ی عملی

امروز درک کردم که تنها چیزی که تو این دنیا برامون می مونه دوستیه!

ولی حیف که گاهی قدرشو نمی دونیم.

همه را
همه را دوست می دارم
هم او را که ما را میبیند و انگار که نمی بیند
هم او را که تنها به نامی از او دلخوشیم
هم او را که خداحافظ ما را می شنود و نمی شنود و بالا می رود
هم او را که سلام ما را شانه می اندازد بالا
هم او را که می گفت با هم باشیم
که گفت با تو با هم و با اوییم
حتی هم او!
گرچه می دانستم که او حتی با خود خود هم نیست چه رسد با من من!
او را هم از صمیم دل دوست دارم
همه را دوست می دارم
حتی پاره های تنم را که خطاها و پریشانی های مرا در می گذرند و می بخشند...
                                                                     

                                                                              مریم حیدر زاده

/ 3 نظر / 3 بازدید
صهباء

واي اصلا نمي دونستم دلت اينهمه برام تنك شده همه ذرات جان پيوسته با دوست همه انديشه ام انديشه دوست

koky

سلام حرفات قشنگ بود هر وقت دلت گرفت به آسمون نگاه کن

سپيده

خيلی قشنگ بود